Logoklein (Small)

 

PRIKKELBARE DARM SYNDROOM BELANGENVERENIGING

Zou kunnen...

Egel opgeblazen buikDatum: 2011-03-01

Emiel Stubbe

Zondagmiddag even na vieren. Het is zo'n typische, saaigrijze winterdag waarop het goed toeven is op de bank. Heerlijk. Na een langere tijd flink last te hebben gehad van PDS, voel ik me vandaag beter. Maar ook geërgerd, merk ik. Aan de wispelturigheid van het syndroom ben ik gewend geraakt. Het zit me alleen niet lekker dat ik waarschijnlijk nooit zal weten, wat de oorzaak is van 'mijn PDS'. Er zijn veel verschillende mogelijkheden, zo weet ik sinds mijn lidmaatschap van de belangenvereniging. Aan die gedachte kan ik als controlfreak maar moeilijk wennen. Onderuit gezakt met mijn handen gevouwen achter het hoofd, ga ik op onderzoek uit.

Kriskras dwaal ik eerst door mijn medische geschiedenis. Al jaren word ik geplaagd door regelmatig terugkerende hoofdpijn. Zo'n straffe, niet met paracetamol weg te slikken, pijn die ontstaat vanuit de nek. Ik ben ervoor naar een fysiotherapeut gegaan, die besloot mijn nek stevig op te rekken. De hersen-darmas zal er toch niet door beschadigd zijn?

Ruim twintig jaar geleden kreeg ik een antibioticakuur voor iets wat later de ziekte van Pfeiffer bleek te zijn. Ik zwol op en de kleur van mijn huid transformeerde van melkwit naar blozend rood. Wat heeft die verkeerd voorgeschreven kuur nog meer veroorzaakt? En tijdens een vakantie in Australië kreeg ik van een arts in Denham een paardenmiddel om een longontsteking de kop in te drukken. Teveel van het goede? Zou kunnen...

Dan loop ik mijn eet- en drinkgewoonten na. Diep onder de indruk van alle, elkaar snel opvolgende, dierenziektes besloot ik tien jaar geleden te stoppen met het eten van vlees. Letterlijk van de één op de andere dag. Het voelde goed. Toen. Maar kwam ik daardoor jaren achter elkaar noodzakelijke voedingsstoffen tekort?

Graag mag ik frequent en uitgebreid kokkerellen. Met de Italiaanse keuken als één van mijn meest favoriete inspiratiebronnen. De olijfolie vloeit rijkelijk en dan bij voorkeur de 'Extra Virgin'. Goed of juist niet? En kauw ik mijn eten eigenlijk wel voldoende?

En hoe zit het eigenlijk met mijn houding? In het septembernummer van de Prikkels las ik een artikel over de bekkenbodem. Als gevolg van een val van een klimrek leerde ik als kind mezelf om op één bil te zitten om mijn beurse stuitbeen te ontlasten. En zo zit ik nog vaak. Is dat misschien...

Het zal toch niet zo zijn dat die orthopedische zooltjes, die ik een jaar of drie geleden liet aanmeten, er iets mee te maken hebben? De eerste, meer opvallende, PDS-symptomen stammen tenslotte uit diezelfde tijd.

Mijn klachten spelen zich vooral af in mijn rechterzij, de kant waarop ik het grootste deel van de nacht slaap. Moet ik dat patroon doorbreken? En zou het kunnen dat mijn lengte, bijna twee meter, me parten speelt?

De meest uiteenlopende feiten doemen op in mijn zoektocht. Onopgemerkt ben ik voorover gaan zitten, mijn handen wrijvend over mijn gezicht. Alsof ik al die gonzende gedachten wissen wil. Ik kan niet anders dan de conclusie trekken dat deze exercitie me geen duidelijkheid oplevert. Hooguit een gevoel van onbehagen. Ik zucht. Diep. Mijn warme plekje op de bank verlaat ik en ga aan de slag in de keuken. Vanavond eten we Italiaans. Met lekker veel olijfolie...

 

Terug naar Columns