Logoklein (Small)

 

PRIKKELBARE DARM SYNDROOM BELANGENVERENIGING

Yoga en Youtube

Egel drankjeDatum: 2010-12-01

Emiel Stubbe

Na een paar jaar PDS weet ik zo langzamerhand wel waar ik aan toe ben. De dagen van pijn of op z'n minst ongemak en soms een verbazingwekkend goede dag: ze zijn geen verrassingen meer voor me. Jammer alleen dat er nog altijd geen touw aan vast te knopen is wanneer ze arriveren en weer vertrekken. En vooral waarom.

Er is één uitzondering. Stress. Te veel gedoe aan mijn hoofd en werken in de 5e versnelling (hoe leer ik dat toch af?) eisen direct hun tol. Nog voordat ik het me realiseer, ligt de handpalm van mijn rechterhand al op mijn buik om als het ware de klappen op te vangen en zacht masserend de PDS te kalmeren. Het is een tweede natuur geworden. Ik ben me er nauwelijks meer van bewust.

Vorig jaar zomer werd ik op een ochtend wakker met maar één woord in gedachten. Yoga. Als ik stress kan terugdringen of op z'n minst beter kan beheersen, dan zou ik mezelf daar een groot plezier mee doen. Dus besloot ik me te verdiepen in het thema. Om daarna op zoek te kunnen gaan naar een passende cursus. Via Google kwam ik op vaak wat zweverige websites terecht. Niet vervelend, boeiend juist. Een voor mij totaal onbekende wereld ontvouwde zich.

Helaas kreeg ik tijdens het zoekproces steeds vaker een vervelend visioen. Hoe ik liggend in de meest onmogelijke posities de lucht in mijn darmen de baas probeer te blijven. En hoe ik dat niet volhoud.
Zou er dan misschien een yogacursus zijn speciaal voor PDS'ers? Maar die vraag schoof ik direct terzijde. Om nou in groepsverband, vertrouwd met elkaars probleem, de winden ontspannen te laten waaien: ik zag het me niet doen.

Zo vastberaden als ik yoga had omarmd, zo ontmoedigd liet ik het uiteindelijk weer los. Wat nu? Er ging wat tijd overheen voordat ik een alternatief bedacht. Youtube. Als je er een cursus pokeren met je hond, of een workshop spaghettiborduren kan vinden, dan moet er zeker een filmpje bestaan met eenvoudige yogaoefeningen. En ja hoor! Naast veel korte filmpjes vond ik zelfs een sessie van drie kwartier. En nog bruikbaar ook. In het Nederlands en met oefeningen die me haalbaar leken. Het enige dat ik nu nog nodig had, was een matje en dat leende ik bij vrienden. Klaar om aan de slag te gaan.

Met één ding had ik echter geen rekening gehouden. Hoe hou je bijvoorbeeld, opgerold met je knieën naast je oren, het beeldscherm in de gaten? Het scherm dat ook nog op een bureau staat en om de tien minuten in sluimerstand schiet, alsof de intens rustgevende stem van de yogaleraar er vat op heeft.

Natuurlijk had ik beter eerst achteroverleunend de hele workshop kunnen bestuderen. Maar ja, tussen de dag dat ik opstond met het yoga-idee en deze eerste oefening op de mat zat toch al gauw een periode van drie weken. Dus dat liet ik weloverwogen achterwege. Niet echt een goede basis voor het vinden van de balans tussen geest, lichaam en bewustzijn, dat snapte ik zelf ook wel. Echter, ongeduld was meester. Het werd een rommelige en stuntelige kennismaking.

Nu, ruim een jaar later, kan ik met recht zeggen dat het toch is gelukt. Ik oefen zo'n twee keer per week een uurtje en heb er profijt van. Natuurlijk is er nog steeds sprake van stress, maar ik voel me wel soepeler, sterker ook. Zelfs op de fiets doe ik zo nu en dan ademhalingsoefeningen om te relaxen. PDS weg? Helaas niet. Had ik ook niet verwacht. Maar yoga geeft me wel het gevoel dat ik de pijnklachten beter kan opvangen. Zonder de rechterhand op m'n buik. Dat is ook de mensen om me heen opgevallen. Dankzij yoga en Youtube dus.

 

Terug naar Columns