Logoklein (Small)

 

PRIKKELBARE DARM SYNDROOM BELANGENVERENIGING

Twee keer betrapt

RelatieLopen 180x140Datum: 2010-09-01

Emiel Stubbe

Frankrijk, Roquebrune-sur-Argens, zomer 2010. In afwachting van de campingeigenaar staan we wat te treuzelen voor een gesloten receptiedeur. Iets verderop loopt een man met aan de lijn de grootste hond op de laagste pootjes die we ooit hebben gezien. Hij zwaait. Naar ons? Dat moet wel, want er is verder niemand te zien op het terrein. Logisch ook, het is midden op de dag en bloedheet. 'De receptie gaat om vier uur pas weer open', roept de halfblote zestiger met gekrulde snor ons toe. 'Bakkie koffie dan maar?'

Na een korte aarzeling aanvaarden we de gastvrije uitnodiging en slenteren met de man mee naar zijn caravan. Nog voordat we er zijn, stapt zijn goedlachse vrouw uit de voortent. Ze ontvangt ons allerhartelijkst. Alsof we al jaren dik bevriend zijn. 
We nemen plaatst aan een donkerblauwe tafel in de beschermende schaduw van wat pijnbomen. 'Noem ons maar gewoon Jos en Joke', zegt de man, als we hem met 'u' tegemoet treden. 'Anders voelen we ons zo bejaard.'

Joke is in de caravan al druk met de koffie als Jos ons uitlegt dat ze hier vaste kampeergasten zijn. Vooral om lekker te wandelen en te fietsen. Maar een fikse zweepslag, vlak voor vertrek, heeft deze keer roet in het eten gegooid. Wij kunnen niet anders dan beamen dat dit reuze jammer is. Maar Jos haalt nonchalant zijn schouders op. 'Ik overleef het wel hoor. Net als de prostaatkanker die vorig jaar ontdekt werd.' Lichtelijk onthutst kijken we de man aan. Die mededeling zagen we niet aankomen.

Samen met een zakje plakkerige stroopwafels zet Joke de koffiekan op tafel. 'Jos heeft ook altijd wat', vertrouwt ze ons toe. En nog voordat we onze plastic koffiemokken leeggedronken hebben, zijn we op de hoogte van een hardnekkig eczeem, tandvleesproblemen, een dubbele hernia en duistere ziektes met verkeerd gestelde diagnoses. Als klap op de vuurpijl laat de man ons opgewekt een litteken zien van het vervangen van een slagader. Zonder enige vorm van gêne krijgen we te zien dat het beenontsierende ding tot ver in zijn lies loopt.

'Nog een tweede bakkie dan maar?', oppert Joke. En voor we iets kunnen zeggen, zijn we al bijgeschonken. Ik probeer ondertussen zo onopvallend mogelijk op mijn horloge te kijken. Mijn PDS speelt me vandaag behoorlijk parten, dus ik wil snel de tent opzetten en even gaan liggen. Als ik weer opkijk, zegt Joke: 'Je drukt steeds met je rechterhand in je buikstreek. Last van je darmen?'. Ik voel me betrapt maar heb, in tegenstelling tot haar man, geen zin om over mezelf te praten nu. Ik ontken en gelukkig weet mijn lief het gespreksonderwerp behendig te verleggen en daarna snel maar beleefd af te ronden. 'Zullen we alvast een goed plekje zoeken voor de tent?'

We worden vriendelijk uitgezwaaid. En terwijl we het warme, stoffige kampeerterrein oversteken, spreek ik mijn verbazing uit over de extreme openhartigheid van deze mensen. 'En jouw columns voor de PDSB dan?', merkt mijn lief fijntjes op. Voor de tweede keer in een paar minuten tijd voel ik me betrapt. 'Daar bepaalt de lezer zelf of ie zin heeft in mijn verhalen', verdedig ik me nog. Maar ik weet dat ik het gelijk niet aan mijn kant heb. Zo nu en dan je leed met anderen delen, lucht nou eenmaal lekker op. En dat geldt natuurlijk niet alleen voor mij...

 

Terug naar Columns