Logoklein (Small)

 

PRIKKELBARE DARM SYNDROOM BELANGENVERENIGING

Trok er iemand aan de noodrem?

Egel drankjeDatum: 2011-09-01

Emiel Stubbe

Behendig duw ik het klontje boter met m'n wijsvinger van het mes. Onder luid gesis raakt het de bodem van de koekenpan en smelt tot een plasje room, dat vervolgens langzaam van kleur verandert. Dan het beslag erbij, mooi dun en zonder klontjes. Met opgerolde mouwen en een knorrende maag begin ik aan het bouwen van een dampende toren van forse flensen, die tegemoet gelachen zal worden door stroop, boter en jam. Al sinds mijn achtste bak ik ze en al zeg ik het zelf, ik ben er goed in. Geleerd van m'n moeder. De eerste blijft, tot mijn grote verbazing, plakken aan de bodem. Zelfs met een spatel laat het ingedroogde beslag zich niet loswurmen. De onderkant begint te verbranden en de pannenkoek, hoe kan dat nou, mislukt. Ook de volgende en de daarop volgende komen zonder het gewenste resultaat uit de pan. Potdomme, ik bak die dingen al bijna 40 jaar! Ergernis groeit en het liefst smijt ik de gloeiend hete pan linea recta in de kliko. En dan realiseer ik me...

Kom op, het is maar een hapering. Zo'n moment waarop iets stagneert of mislukt. Vaak zonder aanwijsbare reden. Aankomen zie je het niet, dus kun je er geen rekening mee houden. Het is als een trein die plotseling in een weiland tot stilstand komt, te midden van verbaasde koeien en wuivend riet. Je vraagt je af, viel de machinist in slaap, of trok er iemand aan de noodrem? Je komt het niet te weten. De conducteur spreekt via de intercom van een tijdelijk oponthoud, maar dat snap je zelf natuurlijk ook wel. Even later komt het voertuig langzaam weer in beweging en ben je het hele voorval snel vergeten.

Het overkomt ons op allerlei manieren. Wie kent het niet? Onze auto's, computers, videorecorders en horloges zijn er aan onderhevig. En zorgvuldig voorbereide, uiterst kostbare lanceringen van Spaceshuttles werden erdoor uitgesteld. Ook binnen ons eigen 'systeem' komt het voor. Mijn schoonzus weet soms bovenaan de trap niet waarom ze naar boven rende. En een goede vriend, die al jaren Tai Chi les geeft, vergeet weleens spontaan een onderdeel van een oefening. Sporters schijnen last te kunnen hebben van zo'n black out, net als jongleurs die met zeven ballen in de lucht, ineens de macht over hun handen kwijtraken.

Door PDS te zien als een hapering, probeer ik het te relativeren. Het overkomt me, ik kan er niets aan doen. Ergernis is dus zinloos en contraproductief, want stress verhoogt nou eenmaal de verschijnselen. En niet zo'n klein beetje, als ik naar mezelf kijk. Wel jammer is, dat 'herstel' binnen het syndroom steeds van korte duur is, maar zo af en toe een paar goeie dagen tussendoor houdt de moed erin. Loslaten is het credo, dus relax, haal een pizza, ren onverrichter zaken naar beneden, reset je computer en lanceer die shuttle gewoon een weekje later. Dat kost wellicht wat extra tijd, geld, energie, of wat PDS betreft de nodige moeite, maar levert ook wat op. Ontspanning. En wie wil dat nou niet?

 

Terug naar Columns