Logoklein (Small)

 

PRIKKELBARE DARM SYNDROOM BELANGENVERENIGING

Toeval

Egel laptopDatum: 2012-03-01

Emiel Bootsma

Hoe toevallig kan het leven in elkaar zitten? In de vorige Prikkels las u dat columnist Emiel Stubbe zijn laatste column schreef, en nu heeft een andere Emiel het stokje van hem overgenomen. De vraag 'wie volgt?', waarmee mijn voornaamgenoot zijn laatste bijdrage beëindigde, is dus beantwoord.

Dat de ene Emiel de andere opvolgt, is natuurlijk toeval. Dat is dan gelijk een mooi onderwerp voor deze column. Voor velen van ons bepaalt immers het toeval hoeveel last we hebben van PDS. Soms spelen (onbewust ingenomen) voedingsingrediënten daarbij een rol, dan weer lijken er stressfactoren in het spel, en veel vaker nog staan we voor een raadsel. Waarom ik, waarom nu, waarom? Het gekke vind ik nog altijd dat op die vraag zelden een duidelijk antwoord is te geven. Wat ik de ene keer met een gerust hart kan eten, doen of laten, levert me de volgende keer storende maag- en darmkrampen op. Althans, zo lijkt het te zijn. Stiekem denk ik wel eens dat het gewoon toeval is: maag en darmen hadden sowieso zin om mij eens lekker te pesten, ongeacht wat ik zou eten, doen of laten.

Voor mij was de diagnose PDS overigens ook al een toevalstreffer. Na - met grote intervallen, daarover vertel ik u later nog wel eens - tientallen jaren lang de deuren van opeenvolgende huisartsen te hebben platgelopen, bracht mijn werk als tekstcorrector mij afgelopen zomer op het spoor van de PDSB. Na bestudering van het openbare gedeelte van de website, belde ik verbijsterd naar mijn huisarts: 'Waarom heb je mijn medisch dossier op internet gezet?' De herkenning was zo groot; dat kon haast geen toeval meer zijn. Overigens: vóór u nu medelijden gaat hebben, kan ik u geruststellen dat ik niet van álle genoemde symptomen last heb, en zeker niet tegelijkertijd. Maar de hoeveelheid overeenkomsten was toch frappant te noemen.

Zo lijkt na 45 jaar een einde te zijn gekomen aan de speurtocht naar de oorzaak van mijn maag- en darmklachten. Inmiddels ben ik alweer een tijdje bezig aan een nieuwe speurtocht, maar nu naar een oplossing. Natuurlijk heb ik eerder ook al oplossingen gezocht. Dan leek het even goed te gaan en dacht ik het Ei van Columbus te hebben gevonden, maar later bleek dat (alweer) toeval. Het wachten is dus tot ik toevallig de juiste middelen of mensen tegen het verkrampte lijf loop. En tot die tijd 'strompelen we blijmoedig voort', zoals mijn vader het altijd zo mooi placht te zeggen.

Bestaat er toeval, of is alles voorbestemd en/of verklaarbaar? De beroemde Franse filosoof en schrijver Voltaire (1694-1778) had er meer dan 200 jaar geleden in ieder geval gedachten over die heel goed bij deze column passen. Hij schreef in zijn boek Lettres de Memmius: 'Er bestaat geen toeval. Wij noemen zo de uitwerking die we zien van een oorzaak die we niet zien.'

Zo, daar ga ik de komende drie maanden eens over nadenken…

 

Terug naar Columns