Logoklein (Small)

 

PRIKKELBARE DARM SYNDROOM BELANGENVERENIGING

Stress PDS

Egel buikpijnDatum: 01-06-2014

Emiel Bootsma

'De mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest.' Dat spreekwoord kent u ongetwijfeld. Het hoort bij uitspraken zoals 'achteraf viel het mee' en 'heb ik me daarom nu druk gemaakt?' Als ik van tevoren altijd zeker wist dat het achteraf allemaal meeviel, zou ik lang niet zoveel lijden vrezen.

Bij velen van u zal het heel herkenbaar zijn dat een belangrijk deel van mijn PDS-klachten wordt veroorzaakt door stress. Soms ben ik me daarvan bewust, maar veel vaker realiseer ik me dat totaal niet. Geregeld maak ik me onbewust druk over wat er in mijn agenda staat. De kans dat ik PDS-klachten krijg, zit zo ingebakken in mijn systeem, dat ik me zonder het te beseffen afvraag of ik niet per ongeluk iets verkeerds zal eten, voldoende rust zal krijgen, er niet zomaar ineens kramp optreedt en of de onvermijdelijke gasproductie wel binnen de perken (lees: binnensdarms) zal blijven. Doordat deze automatische gedachten uit zichzelf al wat maag- en darmkrampen opwekken, word ik me vervolgens pijnlijk bewust van mijn aanvankelijk onbewuste gefilosofeer. 'Niet aan denken, heeft geen zin', bijt ik mezelf dan vaak hardop toe. Te laat, het leed is al geschied. De pijn is er.

Hoewel ik er vrijwel zeker van kan zijn dat de pijn wordt veroorzaakt door PDS, test ik altijd toch even. Ik druk mijn ingewanden voorzichtig een beetje in elkaar en voel of dit verschil maakt voor de intensiteit van de pijn. Is dat niet het geval - en dat is 999 van de 1000 keer zo - dan weet ik dat er zoals gebruikelijk niets ernstigs aan de hand is en dat mijn maag- en darmzenuwen het weer eens op hún zenuwen hebben. Gek genoeg neemt die wetenschap vaak al een belangrijk deel van de pijn weg. De zorgen over 'echte klachten' zijn door mijn zelftestje verdwenen en daarmee verdwijnt ook de stress over ongemakkelijke situaties. Daarna kunnen er twee dingen gebeuren: ik weet me zodanig te concentreren op wat ik ga doen dat ik ook de rest van de pijn kan vergeten, of het blijft zeuren omdat iets in mij fluistert dat er over vijf minuten misschien wél 'echte klachten' zijn.

Aan bewuste stress kan je veel doen, maar onbewuste stress is vaak lastiger te hanteren. Mijn ervaring is dat het kan helpen om je angsten en zorgen sowieso te benoemen, hoe klein of onbeduidend ze misschien lijken. Je bent je er dan in ieder geval van bewust, en zo herken je de valkuilen als het om stress gaat. Daarnaast is het nemen van voldoende rust een absolute voorwaarde om de hoeveelheid stress tot een minimum te beperken. Wie goed is uitgerust, kan immers veel meer hebben dan wie geestelijk en/of lichamelijk moe is. Stress gedijt slecht in een fit lichaam, dus dan valt er heel wat minder lijden te vrezen.

Reacties? Graag! Mail naar voeljebest.[antispam].@kpnmail.nl.

 

Terug naar Columns