Logoklein (Small) 

PRIKKELBARE DARM SYNDROOM BELANGENVERENIGING

PDS en werk

01-12-2018

Katja van Meurs

Ik ben Katja, 36 jaar en ik woon samen met mijn man Peter in de Gelderse Vallei. Als kind had ik al darmklachten, in 2006 kreeg ik de diagnose Prikkelbare Darm Syndroom. Ik werk in deeltijd als hulpverlener bij MindKorrelatie.

Egel drankjeNadat ik het diploma van de hbo-opleiding Maatschappelijk werk en dienstverlening had gehaald, kon ik niet direct aan het werk, omdat ik veel last had van mijn PDS-klachten. Ik had ondergewicht en daardoor weinig energie. Ik meldde me aan bij het UWV voor een Wajong-uitkering.

Na een aantal maanden thuis solliciteerde ik bij een organisatie voor mensen met een verstandelijke beperking. Ik vertelde meteen hoe mijn situatie was. Ze vonden Wajongers juist extra gemotiveerd en namen me aan! Ik begon als woonbegeleider, maar na een aantal maanden kwam ik tot de conclusie dat het verzorgende aspect lichamelijk te zwaar voor me was. Ik heb dit aangekaart en werd overgeplaatst naar een ‘lichtere’ groep waarin de nadruk meer lag op begeleiding. Hoewel ik het er naar mijn zin had, liep ik aan tegen de zwaarte van de wisselende diensten. Ook het koken en gezamenlijk eten deden mijn PDS-klachten geen goed. Helaas ben ik daar uiteindelijk weggegaan…

Daarna ben ik weer begonnen met vrijwilligerswerk. Ik ben maatje geweest voor eenzame mensen en binnen diezelfde organisatie was ik later een luisterend oor voor mensen met psychosociale problemen. Dit kon ik vanuit huis doen en via de chat stond ik mensen digitaal te woord. Ik had mijn coördinator verteld over mijn situatie en ook hij reageerde positief en stemde ermee in om mijn uren op te bouwen. Dit werk sloot ook mooi aan bij mijn opleiding maatschappelijk werk!

In 2016 kreeg ik bericht van het UWV over de aanstaande participatiewet. Aan iedereen met arbeidsvermogen zou hulp aangeboden worden bij het vinden van werk, maar de Wajong-uitkering zou vanaf 1 januari 2018 naar beneden gaan. Ik hoefde niet voor een herkeuring te komen, maar als gevolg van het doorspitten van mijn dossier kreeg ik de per brief de uitslag dat ik arbeidsvermogen had. Hier had ik al op gerekend. In die tijd was ik me al aan het oriënteren op een eventuele opleiding of uitbreiding van werk. Ik ben toen op gesprek geweest bij het UWV om te bespreken wat mijn werkmogelijkheden waren. Zelf had ik al een vacature gezien bij een hulpverleningsorganisatie die me aansprak. Het kwam erop neer dat ik zelf het voortouw heb genomen en contact heb opgenomen met die organisatie. Ik dacht: ik ben een dertiger, dus de tijd is nu wel gekomen om te gaan doen wat ik echt wil doen!

Met mijn opgebouwde zelfvertrouwen en een mooie referentie van mijn coördinator op zak, heb ik de stap gezet om er te solliciteren. Ook hier ben ik vanaf het begin eerlijk geweest over mijn situatie. Ik moest een tijdpad maken voor hoe ik mijn uren wilde gaan opbouwen. Dat is nu van kracht en het gaat goed. Ik krijg alle ruimte om me te ontplooien in mijn eigen tempo, mijn collega’s zijn ook op de hoogte en zij reageerden positief. De sfeer is er goed, ik kan er zijn wie ik ben, ook met mijn PDS!