Logoklein (Small)

 

PRIKKELBARE DARM SYNDROOM BELANGENVERENIGING

Opluchting

Egel brochuresDatum: 01-03-2014

Emiel Bootsma

Sinds anderhalf jaar mag ik geregeld stands van de PDSB bemannen. Wellicht heeft u me al eens gezien tijdens een PDS-infodag, maar ik doe dit werk ook op 'vreemd terrein', zoals de Gezond & Wel Beurs in het Brabantse Kaatsheuvel en de Gezondheidsbeurs in Utrecht. En iedere keer verbaas ik me hoe groot de opluchting bij sommige mensen is wanneer ze zich voor het eerst serieus gehoord weten met hun problemen.

Tijdens de meest recente Gezondheidsbeurs - eind januari - werd ik opnieuw getroffen door de erkenning en herkenning die PDS-patiënten kregen van mijn collega's en van ondergetekende. Nee, mijn verbazing gold beslist niet dat wij die boden. Daar zijn we immers voor 'aangenomen'. Het ging mij vooral over de manier waarop de bezoekers van de stand erop reageerden. "Eindelijk iemand die begrijpt wat ik bedoel." "Is er echt geen pilletje om ervan af te komen?" "Kunt u mij misschien wél tips geven over voeding?" "Ik wou dat mijn arts mij dit veel eerder had verteld."

In die laatste opmerking zit natuurlijk de kern van het probleem: (huis)artsen die blijkbaar óf veel te weinig van PDS weten om goede voorlichting aan hun patiënten te geven, óf vinden dat hun patiënten het zelf maar moeten uitzoeken, bijvoorbeeld omdat er nu eenmaal geen recept uitgeschreven kan worden. Mijn verbazing gaat dus vooral richting de (huis)artsen. Hoe kan het toch dat er nog zoveel doktoren zijn die geen adequate voorlichting kunnen geven aan een PDS-patiënt? Dat hoeft niet per se uitgebreide informatie te zijn, maar mag ook in de vorm van een verwijzing naar bijvoorbeeld een deskundige diëtist, een hypnotherapeut of - bij voorkeur uiteraard - de PDS-infolijn of onze website. Ongeveer tien procent van de Nederlandse bevolking heeft in meer of mindere mate last van PDS of PDS-klachten. Als je in de stand staat, lijkt het soms alsof veel (huis)artsen totaal niet in de gaten hebben hoe groot die groep is en hoe veel mensen ze écht kunnen helpen door zich iets meer in PDS te verdiepen.

Het werk in de stand van de PDSB is ontzettend dankbaar om te doen. De eerste keer dat ik via de PDSB informatie kreeg, staat me nog zeer helder voor de geest, evenals de enorme opluchting waarmee dat gepaard ging. De meeste vrijwilligers in de PDSB-stand kennen dat gevoel ook en weten dus precies wat een gesprek met bezoekers van de stand allemaal kan losmaken. In elk gesprek ervaar ik opnieuw de kick die ik ooit vanaf de andere kant had. Na afloop van zo'n dag in de PDSB-stand ben ik lichamelijk moe, maar geestelijk weer helemaal topfit. Ik voel me opnieuw erkend en herkend als PDS-patiënt, simpelweg door de bijzondere banden die je even opbouwt met mensen die je mag helpen.

Reacties? Graag! Mail naar voeljebest.[antispam].@kpnmail.nl.

 

Terug naar Columns