Logoklein (Small)

 

PRIKKELBARE DARM SYNDROOM BELANGENVERENIGING

Opgesloten

Egel7 rgb lotgenoten 200x221 (1)Datum: 2011-06-01

Emiel Stubbe

Woensdagmiddag, net na drieën. Ik zit met zo'n tachtig man in een veel te krap zaaltje. En er komen nog steeds mensen bij. Als we allemaal nog wat opschuiven en inschikken, dan moet het lukken, zo probeert de vrouw in het paarse mantelpak ons te overtuigen. Onopvallend tracht ze met haar pink een zweetdruppel van het voorhoofd te vegen, die zojuist eigenwijs uit haar haargrens is komen rollen.

Deze opmerkelijk warme voorjaarsdag zat ik al vroeg in een broeierige tram, op weg naar een hotel aan de andere kant van de stad. Voor een seminar met vooral grijsgepakte vertegenwoordigers uit de publieke sector en hippe trendwatchers in kleurige outfits. Al tijdens de lange zit in de ochtend speelden m'n darmen op, jammer genoeg. Met nog een facultatief middagprogramma in kleinere zalen in het vooruitzicht, wist ik dat dit een even interessante als vermoeiende dag zou worden.

De stoel waarop ik zit, staat me steeds meer tegen. Met mijn lengte van bijna twee meter zijn zitcomfort en beenruimte regelmatig een heikel punt. Nu dus ook. De truc om achteraan in een hoek te gaan zitten, met links van mij m'n schrijfblok, slaagt deze keer niet. Een behoorlijk zwaarlijvige man komt aangeschuifeld en landt met een zachte plof op de stoel naast me. Opgesloten zit ik. 

Op het kleine podium, vooraan in de zaal, wordt een man geïntroduceerd, die het komende uur innovatieve ideeën met ons zal delen. Mompelend, murmelend, kortom: onverstaanbaar, begint hij te vertellen. Zijn woorden komen niet voorbij zijn vormeloze pak, dat zoals bij veel mannen hier minstens twee maten te groot is. Tot overmaat van ramp begeeft de beamer het en besluit hij de rest van z'n verhaal te improviseren. Luisteren lukt me niet meer en mijn buikpijn verergert met de minuut.

Voor wat afleiding kijk ik om me heen. De duimen van mijn buurman gaan razendsnel over de toetsen van zijn Blackberry, terwijl hij z'n ogen gericht houdt op de spreker. Het kan niet anders dan dat zijn T9-functie overuren maakt. Ik stoei ondertussen met de krampen die gepaard gaan met een steeds heviger opgeblazen gevoel. Waar zit de dame in het mantelpakje eigenlijk? Zou ze al aanstalten maken om deze sessie af te sluiten? Haar jasje verraadt natte oksels terwijl ze zichzelf met beide handen frisse lucht toe wappert. Hoe laat is het eigenlijk? Nog even volhouden. Voor me zit een man die om de paar tellen kort kucht. Is het de droge lucht, een blijk van ergernis, of toch een tic? Niemand laat zich erdoor afleiden. Behalve ik. Twaalf, dertien, veertien kuchjes in nog geen zestig seconden, tel ik. Hoe lang gaat dit nog duren? De luchtdruk in mijn onderlijf is niet te houden. Maar ik kan hier toch niet...

En dan klinken ineens die verlossende woorden. "Als niemand verder vragen heeft..." Wegwezen hier. De drukte snel ontsnappend, weet ik nog net te voorkomen dat er iets aan mij ontsnapt. Een paar seconden later duw ik mezelf, een verdieping lager, door de koperkleurige draaideur. Eindelijk buiten.

 

Terug naar Columns