Logoklein (Small)

 

PRIKKELBARE DARM SYNDROOM BELANGENVERENIGING

Niets is zeker

Egel restaurantDatum: 01-09-2014

Emiel Bootsma

Sinds een paar maanden is een speciale, besloten Facebookgroep voor PDS-patiënten actief, opgericht door de PDSB. Elders in deze Prikkels leest u er ongetwijfeld méér over. Uiteraard ben ik direct lid geworden van deze groep, net als honderden anderen, zowel leden als niet-leden van de PDSB. Voor velen blijkt de groep een uitkomst, een (eerste) kennismaking met lotgenoten en met onze vereniging, maar zeker ook een belangrijke vraagbaak. Het meest voorkomende onderwerp: wat kan ik nu allemaal wel en niet eten.

Als het om eten gaat, vliegen de oprechte adviezen van de ervaringsdeskundigen je om de oren. Er wordt gezworen bij het vooral wel of niet gebruiken van probiotica, worteltjes, glutenvrije producten, speltbrood, fruit, koolsoorten, venkel, cola light (echt waar!), gember, ui, melk, biologische producten, thee, koffie, suikervrije producten, vlees, koolhydraten, sinaasappelsap, pepermuntolie, prei… en de rest van het Oud-Hollandse kookboek.

Als er één ding is wat ik in de afgelopen jaren - mede dankzij de PDSB - heb geleerd, is het wel dat het omgaan met PDS(-klachten) individueel maatwerk is. En zelfs dan weet je het nog niet zeker. In de voorbije maanden dacht ik steeds vaker last te krijgen van onder meer bloemkool, mayonaise, doperwtjes en satésaus; stuk voor stuk producten die mij in het toch redelijk recente verleden geen darmproblemen opleverden. Hartje zomer, in een week zonder afspraken, probeerde ik ze allemaal nog maar eens binnen enkele dagen. Geen centje pijn.

Vervolgens heb ik de kat op het spek gebonden: ik at prei, ui, koolsoorten, melkbestanddelen (maar geen lactose), suikerbommetjes (snoep dus) en meer van dat soort gewoonlijk ongewenste voedingsmiddelen. Niet in grote hoeveelheden, maar in een bescheiden combinatie met producten waarvan ik nog nooit last heb gehad. Mijn maag en darmen vonden het allemaal goed.

Bijna had ik de neiging om te roepen dat ik was genezen, maar dat zou valse hoop geven. Zoals de man die luidkeels schreeuwt: 'Ik kan weer lopen!', waarvan de oorzaak blijkt te zijn dat zijn fiets is gestolen. En inderdaad: een paar stressvolle afspraken later bleken de reacties op mijn voedingspatroon weer net zo onvoorspelbaar als altijd. Het voelde vertrouwd, dat dan weer wel.

De moraal van dit verhaal wordt gelukkig in de Facebook-groep ook door menigeen verkondigd: 'Als het om PDS gaat, is niets zeker. En zelfs dát niet.'

 

Terug naar Columns