Logoklein (Small)

 

PRIKKELBARE DARM SYNDROOM BELANGENVERENIGING

Mestcellen

Egel buikluisterenDatum: 01-12-2016

Katja van Meurs

Prikkels, december 2016

Er is de afgelopen maanden veel gebeurd met mij op het gebied van mijn gezondheid. Ik heb de afgelopen keren verteld over het programma REDUCE PDS en het FODMAP-dieet. In deze column sla ik een andere weg in.

Omdat mijn PDS-klachten bleven aanhouden, wilde de MDL-arts een maagonderzoek bij me doen. Hij begon toen over mestcellen. Een teveel aan mestcellen, wel te verstaan, want iedereen heeft mestcellen in zijn lijf. Heeft u hier weleens van gehoord? Mestcellen (of mastocyten) spelen een belangrijke rol in het immuunsysteem. Ze gaan via het bloed naar de organen van het lichaam. Ze zijn verantwoordelijk voor ontstekingsreacties van het lichaam op binnendringers (infecties), dus ze beschermen en verdedigen ons.  De cellen zitten vol met korrels die stoffen bevatten als bijvoorbeeld histamine. Die stoffen laten ze vrij als ze geactiveerd worden (trauma, infectie). Deze chemische stoffen beschermen het eigen weefsel tegen alles wat vreemd is. Een abnormale toename van het aantal mestcellen heet mastocytose en is een bloedziekte. Er zijn verschillende gradaties in, allen niet fijn, tot aan mestcelleukemie toe (gelukkig heel zeldzaam!). Op internet vond ik veel informatie bij de Mastocytosevereniging.

Het maagonderzoek was erg vervelend. De arts duwde een dikkige, zwarte slang mijn keel in en duwde hem door mijn slokdarm naar mijn maag. Dit wekte hevig kokhalzen en tranende ogen op en slikken ging pijnlijk moeizaam. Ik was zo blij toen het erop zat! Ik schrok wel van de uitslag: ik had inderdaad een teveel aan mestcellen in mijn maag en twaalfvingerige darm. Ik kon alleen maar denken: Hoe is dat ontstaan? Hoe kom ik ervan af? Heb ik nu mastocytose?

Ik stelde mijn internist veel vragen. Hij zei dat ik geen mastocytose had, daarvoor moest het teveel nog veel meer zijn. Het lag echt aan mijn PDS en hoogstwaarschijnlijk aan mijn eten. Hij legde uit dat meer PDS-patiënten dit hebben. O ja? Nog nooit iemand over gehoord. Ik kreeg verschillende antihistaminemedicijnen, die amper effect op me hadden. In één geval reageerde ik zelfs helemaal verkeerd op het medicijn. Ik kreeg hevige pijn, waardoor ik acuut moest stoppen.

In dit stadium wilde ik een second opinion en ben ik doorverwezen naar een hematoloog in een ander ziekenhuis. Hij nam mij serieus en heeft een uitgebreid bloedonderzoek bij me gedaan. Opmerkelijk genoeg: bij de desk voor bloedprikken kenden ze dit bloedonderzoek niet! Het werd dus een heel gedoe, de arts moest eraan te pas komen om de code uit te leggen, zo zeldzaam is dit blijkbaar. De buisjes bleven zich maar vullen met mijn bloed, tot ik gewoon echt niet lekker werd. Toen moest ik zes (!) weken wachten op de uitslag. Deze was goed, ik had geen mastocytose, wat een opluchting was. Maar ik had wel nog steeds een teveel aan mestcellen. De hematoloog stuurde me weer door naar een allergoloog, in weer een ander ziekenhuis. Hoe dat verder ging, vertel ik de volgende keer.