Logoklein (Small)

 

PRIKKELBARE DARM SYNDROOM BELANGENVERENIGING

La Douce France

Wandelen 200x166Datum: 2010-07-01

Emiel Stubbe

Onlangs reisden we drie weken met de tent door Frankrijk. Ons nog altijd meest geliefde land als we willen kamperen. En om meer dan een enkele reden. De achter elke heuvel verscholen nieuwe en betoverende landschappen bijvoorbeeld. Steeds weer aanschouwen we ze alsof we er nooit eerder waren. Ook gaan we voor de veelal ingetogen opgewektheid van de Fransen die verheugd reageren als je hen benadert met een paar zinnen in hun eigen honingzoete taal. En niet te vergeten de Franse 'fluisterliedjes' op de regionale radiozenders. Nog altijd zijn we verrast door de overdaad aan chansons die op zacht hese wijze je oren kietelen.

Een heerlijk land, dus. Dat staat vast. Stevig vast zelfs. En dan heb ik het nog niet eens over de fraaie Franse keuken. Als PDS'er (in mijn geval met vooral veel last van obstipatie) een verdeeld genoegen, maar desalniettemin een feest voor oog en mond.

Neem nou de baguette. Het kraakverse, weelderige witbrood dat door de Fransen, na het verlaten van de boulangerie, zo nonchalant onder de oksel mee naar huis gedragen wordt. Soms zelfs met een tussenstop in de dorpskroeg, staande aan de bar, genietend van een snelle café noir.

Enthousiast zijn we ook over de plat du midi, de uitgebreide Franse lunch met tongstrelende streek- en seizoensgebonden gerechten. En steevast naast het bord een goed glas wijn uit het bekende karafje of uit het voor ons onbekende halve liter flesje. Meer dan voldoende, met nog een lome slentermiddag langs straatjes, pleinen en het strand voor de behaaglijke boeg.

Genieten doen we van Franse salades, quiches, kazen, sauzen, wijnen, desserts et cetera. Voldoende culinaire redenen dus voor ons om Frankrijk opgetogen te waarderen. En ze hebben zelfs graine de lin brun! Nee, geen gerecht van het Franse platteland. Gewoon gebroken lijnzaad. Gezien in de grotere supermarkten, uitgestald bij de reformproducten. Ik nam het mee van ons Rotterdamse thuis. Wist ik veel. Pas een dag voor vertrek gekocht en nooit eerder uitgeprobeerd. Een zak van zo'n driehonderd gram bleek meer dan voldoende om elke ochtend bij het ontbijt een paar scheppen toe te kunnen voegen aan een kom lauwe thee. Of me dat heeft geholpen? Ik zal er niet teveel over uitweiden. Maar laat ik zeggen dat La Douce (zachte) France deze vroege zomer er een onverwacht prettige betekenis bij heeft gekregen. 

Terug naar Columns