Logoklein (Small)

 

PRIKKELBARE DARM SYNDROOM BELANGENVERENIGING

Inspiratie

Egel achter pcDatum: 2010-08-01

Emiel Stubbe

Onvermijdelijk voor elke columnist is de dag dat hij geconfronteerd wordt met een 'writersblock'. Geen inspiratie terwijl de deadline spoedig nadert. Een variant op dit thema is de 'writersshock'. De dag dat je een mailtje ontvangt van een bestuurslid met de vraag waar je column blijft. Het overkwam me deze week.

Stom. Door een drukke werkagenda heb ik het schrijven voor me uitgeschoven. En fysieke signalen, die me doorgaans alert houden op het inleveren van een maandelijkse schrijverij, ontbraken. Ik had de afgelopen weken namelijk wat minder last van mijn PDS. ('Mijn PDS'. Vreemde tekst eigenlijk. Wie wil er nou eigenaar zijn van iets wat zijn leven minder rooskleurig maakt?)

Schuldgevoel alom, dus bij aanvang van het weekend direct achter mijn computer gedoken om de schade in te halen. En daar zit ik dan. Mijn handen in eerste instantie bewegingloos op het toetsenbord, klaar om te starten. Een kwartier later trommelen acht vingertoppen (de duimen doen vreemd genoeg niet mee) onrustig op de toetsen. Geen inspiratie, dus geen tekst.

Tot nu toe was het geen enkel probleem om maandelijks een nieuw verhaal in te leveren. Bij het schrijven van de één, kwam vaak het volgende onderwerp al bovendrijven. Daar kon zelfs een fors gevulde werkweek niets aan veranderen. De column voor de 'Prikkels' van september was begin juli al klaar! Maar augustus heeft zichzelf helaas gedompeld in een oogverdovend stilschrijven.

'Je had toch een lijstje met invalshoeken', schiet door mijn hoofd. 'Daar heb je in je eerste column over lopen opscheppen'. Dat klopt. Maar veel van die onderwerpen zijn al gebruikt of door de tijd achterhaald. Dus het loont niet eens de moeite om het tevoorschijn te halen. Er zit niets anders op dan gewoon te beginnen. Kijkend waar het schip strandt.

Ondanks dat ik eigenlijk afkeur dat schrijvers over hun blokkades schrijven, voelt het nu als een ware uitdaging zonder inspiratie iets op papier te zetten. Noeste arbeid in gespannen afwachting van het spreekwoordelijke adelen. Ik doorzoek de krochten van mijn ziel, pijnig mijn hersenen en exploreer de toppen van mijn tenen. Een paar uur later is het dan toch een feit. De geboorte van deze column. De boel nog één keer nalezend, realiseer ik me hoe intens vermoeid ik ben. Maar dat verrast me niet. Zo voel ik me als PDS'er wel vaker na gedane arbeid. Dus ach... 

Terug naar Columns