Logoklein (Small)

 

PRIKKELBARE DARM SYNDROOM BELANGENVERENIGING

Afscheid

Egel laptopDatum: 2011-12-01

Emiel Stubbe

Dit is mijn laatste column voor de PDSB. Ik stop ermee omdat ik over alle, voor mij belangrijke, facetten wel een keer geschreven heb. En soms zelfs meer dan eens. Ruim twee jaar leverde ik met veel liefde verhalen in en nu is de koek op. 'Zinvol', dat is het gevoel dat ik er aan overhoud. Hopelijk voor jullie als lezers; sowieso voor mezelf. Het schrijven begon nog geen week nadat de MDL-specialist PDS constateerde. Ik sloot me direct aan bij de vereniging en haakte in op de vraag naar vrijwilligers. Gelukkig werd mijn voorstel om mee te werken als columnist gehonoreerd. En zo gaf ik, al schrijvend, het syndroom een plek in mijn privéleven en werk. En leerde ik PDS én mezelf beter kennen.

Mijn eigen pennenvruchten teruglezend, zie ik aan wie ik wel en niet mijn klachten prijsgaf en hoe makkelijk de mensen om me heen de bijna dagelijkse last, die ik met me meesjouw, vergeten. In samenwerking met het toetsenbord leerde ik stap voor stap die last te relativeren. Maar stak ik ook, bevangen door boosheid, soms m'n middelvinger op naar het syndroom. Al typend kwam ik in contact met de vaak ondoorgrondelijke kant van PDS en begreep ik dat stress een terugkerend element is. En dat ik nog altijd moeite heb om gas terug te nemen, ook al weet ik dat troebel water pas weer helder wordt als je het een tijdje met rust laat.

Ik kwam er achter dat mijn eigen rol in het hele verhaal niet altijd even consequent is. Juist door m'n kiezen op elkaar te houden en bergen werk te verzetten, denkt mijn omgeving dat er niets aan de hand is. Vervolgens voel ik me niet gesteund, wat weer stress oplevert. Maar vragen om begrip, of zo af en toe eens een welgemeende aai over m'n bol, is mijn eer te na. Een mens vraagt nou eenmaal makkelijker aandacht voor een zere schouder dan voor darmklachten en een permanent ontregelde stoelgang. Niet echt een laagdrempelig gespreksonderwerp tijdens een functioneringsgesprek, bedrijfsborrel of familiediner. Dus wat doe je? Zwijgen en ondertussen denken: hoe lang duurt het nog, kan ik al weg?

Het regelmatig produceren en publiceren van columns gaf me al snel een ongekende kick. Dus na een paar PDSB-bijdragen zocht ik een tweede schrijfuitdaging. Die vond ik in het recenseren van nieuwe muziekalbums van Nederlandse bands en artiesten. Ik kan dan ook rustig spreken van een onverwacht ontstane schrijflust. En de ambitie om als copywriter aan de slag te gaan, neemt steeds serieuzere vormen aan.

Lid van de vereniging blijf ik, dat is zeker. Ervaringen delen is prettig en ik wil op de hoogte blijven van behandelingsmethodes. Mijn nieuwsgierigheid naar Linaclotide (bladzijde 8/9, Prikkels maart 2011) bijvoorbeeld is zeer groot. En alleen georganiseerd krijgen we het syndroom op een krachtige manier onder de aandacht van de zorgsector en de politiek. Natuurlijk hoop ik over drie maanden op deze plek de column van iemand anders te lezen. Uit een enquête van vorig jaar blijkt, dat ruim tweederde van de lezers belang hecht aan ervaringsverhalen van andere patiënten. Reden genoeg dus, om het stokje over te nemen voor de eerstvolgende editie van dit blad.

Een beetje weemoedig, maar vooral trots neem ik afscheid. Dit is echt mijn laatste. De enig juiste afsluitende zin is dan ook: wie volgt?

Terug naar Columns